Kiedy Liverpool sięgał po Ligę Mistrzów? 6 pamiętnych triumfów

Gdy myślę o europejskich wieczorach Liverpoolu, od razu przypominam sobie sześć triumfów w Pucharze Europy i Lidze Mistrzów: z lat 1977, 1978, 1981, 1984, 2005 i 2019. Każdy z nich miał inny smak — pierwszy przyszedł po zwycięstwie 3:1 nad Borussią Mönchengladbach w Rzymie, a kolejny zapisał się w pamięci kibiców dzięki niezapomnianemu powrotowi z 0:3 przeciwko Milanowi w Stambule. Nic więc dziwnego, że historia The Reds tak mocno działa na wyobraźnię.

Liverpool wielokrotnie udowadniał, że potrafi odwrócić losy najtrudniejszych spotkań. Europejskie finały tego klubu to nie tylko trofea, ale też historie pełne emocji i niezapomnianych bohaterów.

W artykule przypominam wszystkie sześć finałów, podając daty, rywali, wyniki i nazwiska bohaterów, którzy zapisali się w klubowej legendzie. Zajrzymy między innymi do Paryża, Rzymu, Londynu, Stambułu i Madrytu, a przy okazji prześledzimy drogę Liverpoolu do grona najbardziej utytułowanych europejskich klubów. Jeśli zastanawiasz się, kiedy drużyna sięgała po najważniejsze trofeum, znajdziesz tu pełną odpowiedź oraz kilka historii, do których sam chętnie wracam.

Porównanie sześciu triumfów Liverpoolu w Pucharze Europy i Lidze Mistrzów

Rok	Rywal w finale	Miejsce i data	Wynik	Bohaterowie i najważniejsze wydarzenia	Znaczenie triumfu	Ocena
1977	Borussia Mönchengladbach	Stadio Olimpico, Rzym, 25 maja	3:1	Trafili Terry McDermott, Tommy Smith i Phil Neal; Allan Simonsen strzelił gola dla Borussii.	Pierwszy Puchar Europy Liverpoolu i początek jego wielkiej europejskiej ery.	9,2
1978	Club Brugge	Wembley, 10 maja	1:0	Zwycięskiego gola w 64. minucie strzelił Kenny Dalglish po podaniu Graeme’a Sounessa.	Obrona trofeum i trzeci Puchar Europy w historii klubu.	8,8
1981	Real Madryt	Parc des Princes, Paryż, 27 maja	1:0	Decydującego gola w 82. minucie zdobył Alan Kennedy; ważne interwencje zaliczył Ray Clemence.	Trzeci triumf Liverpoolu w Pucharze Europy.	8,9
1984	Roma	Stadio Olimpico, Rzym	1:1 po dogrywce; 4:2 w rzutach karnych	Phil Neal strzelił gola w meczu, a Bruce Grobbelaar rozpraszał rywali podczas serii jedenastek.	Czwarty Puchar Europy, zdobyty na stadionie rywala.	9,0
2005	Milan	Stambuł	3:3 po dogrywce; 3:2 w rzutach karnych	Liverpool odrobił stratę 0:3 dzięki bramkom Stevena Gerrarda, Vladimíra Šmicera i Xabiego Alonso. Jerzy Dudek pomógł wygrać serię karnych.	Piąty triumf, zapamiętany jako niezwykły powrót w finale.	9,9
2019	Tottenham	Wanda Metropolitano, Madryt, 1 czerwca	2:0	Mohamed Salah wykorzystał rzut karny, a Divock Origi ustalił wynik.	Szóste najważniejsze europejskie trofeum Liverpoolu.	8,7

1977: pierwszy Puchar Europy Liverpoolu

25 maja 1977 roku Liverpool po raz pierwszy zdobył Puchar Europy, wieńcząc 13 lat starań o najważniejsze klubowe trofeum. W finale na Stadio Olimpico The Reds pokonali Borussię Mönchengladbach 3:1. Terry McDermott wyprowadził ich na prowadzenie przed przerwą, jednak sześć minut po wznowieniu gry Allan Simonsen wyrównał po błędzie Jimmy’ego Case’a. Liverpool odpowiedział po rzucie rożnym: Tommy Smith, rozgrywający 600. mecz w barwach klubu, głową zdobył gola na 2:1. Osiem minut przed końcem Kevin Keegan wywalczył rzut karny, a Phil Neal pewnie podwyższył wynik i przypieczętował triumf.

Dla mnie ten finał oznaczał również początek wielkiej europejskiej ery Liverpoolu. Kapitan Emlyn Hughes poprowadził drużynę Boba Paisleya i uniósł srebrny puchar, a na trybunach dopingowały ją tysiące kibiców — była to wówczas największa migracja fanów z Wysp na europejski mecz. Borussia miała w składzie gwiazdy takie jak Berti Vogts, Jupp Heynckes, Uli Stielike i Allan Simonsen, lecz Liverpool wytrzymał presję i wykorzystał swoje szanse. Ten pierwszy triumf miał dla klubu szczególne znaczenie: The Reds zdobyli Puchar Europy jeszcze pięć razy — w 1978, 1981, 1984, 2005 i 2019 roku — a rzymski wieczór zapoczątkował ich kontynentalną legendę.

1978: Kenny Dalglish i obrona trofeum

W 1978 roku Liverpool obronił Puchar Europy z Kennym Dalglishem w składzie. Szkot, sprowadzony z Celticu za rekordowe wówczas 440 tysięcy funtów, rozgrywał pierwszy sezon na Anfield i szybko przekonał kibiców, że potrafi zastąpić Kevina Keegana. 10 maja na Wembley The Reds pokonali Club Brugge 1:0. W 64. minucie Dalglish strzelił zwycięskiego gola po podaniu Graeme’a Sounessa, a swój debiutancki sezon w Liverpoolu zwieńczył najważniejszym klubowym trofeum w Europie.

Najważniejsze fakty dotyczące triumfu Liverpoolu w 1978 roku:

• Rywalem Liverpoolu w finale był Club Brugge.
• Finał rozegrano 10 maja na Wembley, a Liverpool wygrał 1:0.
• Zwycięskiego gola w 64. minucie strzelił Kenny Dalglish po podaniu Graeme’a Sounessa.
• Był to drugi Puchar Europy Liverpoolu z rzędu i trzeci w historii klubu.

Najbardziej cenię w tym triumfie spokój i konsekwencję zespołu Boba Paisleya. Liverpool przeszedł kolejne rundy, a w finale nie pozwolił belgijskiemu rywalowi rozwinąć skrzydeł. Dalglish, później nazywany Królem Kennym, został bohaterem wieczoru. Dzięki zwycięstwu The Reds zdobyli drugi Puchar Europy z rzędu i trzeci w historii klubu, po triumfie w 1977 roku. Obrona trofeum potwierdziła europejską potęgę Liverpoolu.

1981: triumf nad Realem Madryt w Paryżu

W 1981 roku w finale Pucharu Europy zmierzyły się dwie wielkie marki: Liverpool i Real Madryt. 27 maja na Parc des Princes w Paryżu „The Reds” pokonali „Królewskich” 1:0 na oczach około 48 tysięcy widzów. Decydującego gola strzelił w 82. minucie Alan Kennedy. Liverpool zdobył trzeci Puchar Europy — po triumfach w 1977 i 1978 roku — potwierdzając, że drużyna Boba Paisleya potrafi rozstrzygać najważniejsze mecze, nawet gdy długo nie padają bramki.

Najbardziej zapadła mi w pamięć cierpliwa obrona Liverpoolu przed atakami Realu i skuteczność przy jednej z nielicznych okazji. Lewy obrońca Kennedy wbiegł w pole karne i pokonał Agustína, a wcześniej Ray Clemence świetnymi interwencjami utrzymał zespół w grze. Choć finał w Paryżu był zacięty i obfitował w niewiele goli, zwycięstwo 1:0 zapewniło Liverpoolowi kolejny europejski puchar oraz umocniło jego pozycję wśród najmocniejszych drużyn początku lat 80.

1984: zwycięstwo nad Romą po rzutach karnych

W 1984 roku Liverpool zdobył Puchar Europy, pokonując Romę w finale na Stadio Olimpico w Rzymie. Gospodarze mieli wyjątkową szansę, by sięgnąć po najważniejsze europejskie trofeum przed około 69 tysiącami kibiców. Po 90 minutach i dogrywce utrzymywał się remis 1:1: Phil Neal strzelił dla Liverpoolu, a Roberto Pruzzo wyrównał. O zwycięstwie przesądziły więc rzuty karne. Do dziś uważam ten finał za jeden z najbardziej nerwowych i symbolicznych wieczorów w historii klubu. Tak na marginesie, poznaj legendy polskiej piłki nożnej.

Liverpool wygrał serię jedenastek 4:2 i po raz czwarty sięgnął po Puchar Europy, wcześniej triumfując w 1977, 1978 i 1981 roku. Szczególnie zapisał się w pamięci bramkarz Bruce Grobbelaar, który rozpraszał strzelców Romy słynnym „spaghetti legs” — chwiejnie poruszając nogami na linii bramkowej. Kiedy Francesco Graziani posłał piłkę nad poprzeczką, The Reds mogli świętować zwycięstwo w Rzymie. Sukces ten pokazuje, że Liverpool potrafił zachować zimną krew w kluczowych chwilach: choć finał odbywał się na stadionie rywala, drużyna nie uległa presji i wróciła do Anglii z trofeum.

2005: cud Liverpoolu w Stambule

W finale Ligi Mistrzów 2004/05 Liverpool zmierzył się z Milanem, choć w Anglii nie uchodził za najmocniejszą ekipę. W Premier League zajął dopiero 5. miejsce, a Rafa Benítez prowadził go w swoim pierwszym sezonie. W Stambule do przerwy The Reds przegrywali 0:3: Paolo Maldini strzelił gola, a Hernán Crespo dołożył dwa trafienia. Po wznowieniu gry Liverpool dokonał jednak jednego z największych zwrotów akcji w historii futbolu. W ciągu zaledwie 6 minut Steven Gerrard, Vladimír Šmicer i Xabi Alonso zdobyli po bramce i doprowadzili do remisu 3:3.

Oto najważniejsze wydarzenia, które doprowadziły Liverpool do triumfu w Stambule:

• Wyrównanie wyniku z 0:3 na 3:3 w ciągu sześciu minut.
• Obrona Jerzego Dudka w dogrywce i skuteczny występ w serii rzutów karnych.
• Zwycięstwo nad Milanem 3:2 w rzutach karnych.
• Wcześniejsze wyeliminowanie Juventusu i Chelsea w drodze do finału.

W dogrywce Milan stworzył kolejne szanse, lecz Jerzy Dudek obronił strzał Andrija Szewczenki z bliskiej odległości, a następnie błysnął w serii rzutów karnych. Liverpool wygrał ją 3:2 i po raz piąty w historii sięgnął po Puchar Europy. Triumf zawdzięczał charakterowi i sprytowi: wcześniej wyeliminował Juventus w ćwierćfinale, a w półfinale przez 180 minut nie dał się pokonać Chelsea José Mourinho. Awans zapewniła mu wtedy kontrowersyjna bramka Luisa Garcíi. Choć nie każdy mecz Liverpoolu porywał, finał w Stambule na zawsze przyćmił wszelkie zastrzeżenia. Wspominając tamten wieczór, wciąż trudno mi uwierzyć, jak błyskawicznie wszystko zmieniło się po przerwie.

2019: szóste trofeum po finale z Tottenhamem

W 2019 roku Liverpool zdobył swoje szóste najważniejsze europejskie trofeum, pokonując Tottenham 2:0 w finale Ligi Mistrzów. Spotkanie odbyło się 1 czerwca na madryckim stadionie Wanda Metropolitano. Już w 2. minucie Mohamed Salah wykorzystał rzut karny, a pod koniec meczu rezerwowy Divock Origi ustalił wynik. Finał nie porwał kibiców: Tottenham długo nie potrafił sforsować defensywy The Reds. Pamiętam go przede wszystkim jako spokojne i dojrzałe dokończenie zadania po szalonym półfinale.

Najbardziej zapadła mi w pamięć droga Liverpoolu do finału. Po porażce 0:3 z Barceloną w pierwszym meczu półfinału drużyna wygrała na Anfield 4:0 i odwróciła losy dwumeczu w jednym z najbardziej niezwykłych wieczorów w historii klubu. Wcześniej podopieczni Jürgena Kloppa pokonali Bayern Monachium 3:1 w rewanżu 1/8 finału, a w ćwierćfinale bez większych problemów wyeliminowali Porto. Kampania miała jednak trudniejsze momenty: Liverpool przegrał cztery mecze, a awans z grupy zapewniła mu między innymi kluczowa interwencja Alissona w ostatnim spotkaniu. Mimo to zespół zakończył sezon z szóstym Pucharem Europy — rok po porażce w finale z Realem Madryt i po wcześniejszych triumfach z lat 1977, 1978, 1981, 1984 oraz 2005.